header image
 

Воздухот што се менуваше

Во малeчок простор стуткан во вселената, беше распослан среќен прочистен воздух вдишуван со љубов …
Две битија водеа исконска битка за власт над светот, а најмногу над себе си.
Времето не постоеше за нив, а веруваа дека и за никого.
Сместени удобно во своите животи измислуваа богови, но не им служеа на ниеден …
Не се поседуваа и не бараа да се поседувани, дури и кога имаa потреба да се почувствуваат живи.
Се смееја и ги заглушуваа птичјите песни и шумовите на билките…

*********

Минато с(о)вршено време

* Веднаш под нејзиното грло праосновата му ги шепотеше сите човекови тајни, се пијанеше од восхит и заспиваше весел со отворени очи.
Во нејзините коси си ги галеше исчешлани сите прашања неодгатливи.
Ги врза дупло и со маженствен потег своите соништа претесни за постојниот свет, таму во нејзините прсти прицврстени на неговите!
Духот одбиваше да биде ограничен со телото…
А, телото и така си ја имаше веќе променето формата и намената.
Се беше заносно …

* Во неговата насмевка таа откриваше нови светови, а нејзиниот се состоеше од него припиен до неа, нецелосен без неа …
Синилото во неговите очи заокружено со долги трепки, и раскажуваше за пронајдоците и мистериите …
Таа ја стегаше радостта на преубавата состојба и не извика гласно колку многу го сака…
Беше свесна дека така ќе го распара небото, и не можеше да дозволи тоа да падне врз неговата глава. ..
Се будеше во нови вистини изненадени, и му даваше на мугрите бои и имиња какви што ќе и текнеше…
Се беше маѓепсувачко …

*********

Сегашно недобредојдено време

Тој не си го гледа лицето во огледало и се храни со нејасности,
таа голта порази, и се нахранува само кога тој ќе воздивне не гледајќи си го одразот …

Тој уште ја посакува,
таа посакува да не постоеја посакувањата …

Тој од едната страна, таа од другата ги прегрнаа со мислите сите прегазени ветувања.
Молкот ја руши секоја разумност, а рушењето гради збогувања …

Се беше за да не биде …

…. Вака не се раскажуваат љубови, вака не се цртаат спомени …
Сепак приказната завршува за неа,
но, не и за него …

Во малeчок простор стуткан во вселената, расплакани ангели тагуваат за нечистиот
воздухот кој сега не го собира во ноќта …

Сакам што сум јас

И на злото му здосадува да е злобно
кога ќе ми се насмевнеш
и ќе ги развеселиш
сите живи светови,
ах, и таа прегратка
земски рај,
прибежиште од невољи,
безброј пати умирам па се раѓам
во таа виртуозност на бакнежи
што зашеметува ангели,
и тие жешки допири што
чуваат тајни вселенски …

… сакам што сум ЈАС
кога сум со тебе!

Подобро болка отколку ништо

Болат нејзините убави очи
во сите мои трепнувања,
се насмевнуваме со кисели насмевки
двете: јас и љубовта,
болат нејзините убави песни
во сите мои празнувања,
танцуваме и се обвинуваме
двете,
или една без друга
веќе сеедно!

Далеку од својата обвивка

Во непознати очи
виножита од блискости
подрипнуваат, ме заведуваат,
како забранети древни вистини
и привлечни опојни лаги,
во задишани бркотници кон спокојствија …
А, мојот немирен дух
никако да ги залепи косите
на нечии топли гради
да се одмори навален на цврсти надлактици,
зошто молчаливоста се дере
се дере и сече
правејќи густо
низ празнините измеѓу редовите
каде многу приказни се ткајат радознало,
меѓу редовите …
Ќе раскажувам само
за изгасените грмотевици од моите пороји,
од лутањата вон себе си,
и насмевите заградени надвор секоја рамка
на многуте преродби на радоста и тагата
кои наслушувајќи ги, дознав: оти се едно исто,
и дека јас сум далеку од својата обвивка
со секое облекување на преголеми за мене прекривки!

Туѓи

Се прозевам низ сите ветрови
за да те убедам дека е студено
и кога ќе ти е покриенo битието
со сите светски поезии
испишани на вториот јазик на љубовта
онoј глувонемиот за плашливите …

Голи ни се мислите еден за друг, голи …

Шепотам низ сите дождовни капки
со сребреникави блесоци
за да ти докажам дека е убивачка темница
и кога со сјајни изгрејсонца
ти се преврзани раните …

Црни ни се намерите еден за друг, црни ..

Јас си заминувам
веднаш по твоето заминување
повеќе твоја отколку своја,
ти остануваш во своето бегство од мене
ни мој, ни свој !
Сакаш сечиј!!!

Тешки ни се воздишките ден за друг, тешки !

Се превратив
само за да разгласам
како камбана на празници,
и да ја распарам в срцевина
проклетата далечина
а и да ти врежам хиреоглифи
во оваа за тебе завршна песна,
уште еднаш за последно
да се исповедам без божества,
дека јас исчезнувам
и останувам ничија!

Туѓи ни се желбите еден за друг, туѓи!

Јас би се распаднала на делчиња, а ти би ме посакал цела

Ми заурлала низ ребрата
мојата разбесната гордост,
и мојата вознемирена крв
ми протекла и ми ги натопила годините,
во оваа гневна реалност што
одамна го нема твојот лик,
па принудно морав
да те обединувам како материја
во чистите апстрактни форми,
да те сокријам од твојот свет кој никако не е твој,
да те заштитатaм од себеси
и те разлеам
низ мојата боженствена идила
каде ти ми ги бакнуваш градите
за да ми го згрееш срцето,
а се плашиш единствено
од својот страв дека
љубовта е бестрашна
и кога мудрува и кога боледува!

.. Немој само, ни случајно
да ни се пресретнат од блиску погледите
во овие сиви патила
и жртвувани ноќи
јас пак би се распаднала
на илјадници делчиња
а ти пак би ме посакал цела!

http://www.youtube.com/watch?v=pQ5_aKOWIb0

Збунета бајка

Бурата што ја најавија
предвесниците од посакувања
како испогрешена бајка
заплеткана во својата содржина
збунета и омалаксана
од играта без правила
на тревоги и издишки,
на татнежи и спокојства
близу твојата кожа
далеку мојот дофат
стивна и заплака
низ нашите очи
поради нивното слепило!
Слушни,
(м)и  недостига(ш)ме
- на љубовта
ние двајца!

Редови наместо збогум

Во екот на збиднувањата
метежот од асиметрии
ми ги пререди органите,
почнувајќи од ножниот палец
низ утробата па се до черепот …
Ги повратив грчевито
хронолошки следено сите :
неродени мугри и
убиени квечерини ,
застрелани в гради очекувања,
утописките нацрти во улога на соништа,
проголтнатите вистини
и раскрвавените лаги…
… Метафизички тешко за објасненија
сетилно неоодржливо
јас, полетав кон себе си
и заспав во празнината која ти ја остави,
вчера,
кога мене уште ме имаше …

Ништо

Засадив
аловина на образите
па си го покрив ликот
за да не ми го прочиташ срцето …
Ех, како одрази
во скршени огледала
посакувањата
коленичеа за форма и дом,
но, пискотниците беа преголеми
за твоите куфери
и не собираа ништо освен
ништото,
кое и така не го разбиравме!

За она што некогаш се викаше “ние”

Прегрни ме,
зошто и така ми е претешка вината
што ја натерав Земјата
да се врти без нејзина волја,
за да видам каде си …
а потоа …
замини си
а јас ќе ти ги измијам песните
од моето присуство во нив,
а ти, побегни од моите
непрочитувајќи ги нека те болат,
зошто само таму те заборавам,
единствено кога успевам
да се заборавам себе си!
… Незнам,
одамна ништо,
освен дека боговите
уште ме молат за молитви
а јас им враќам со к